Βρίσκεστε εδώ :  Αρχική / Παχυσαρκία / Θεραπεία Παχυσαρκίας / Η θεραπεία της παχυσαρκίας στον κύκλο της ζωής

Η θεραπεία της παχυσαρκίας στον κύκλο της ζωής

Κατηγορία: Παχυσαρκία / Θεραπεία Παχυσαρκίας
Δημοσίευση : 01/09/2011
Πηγή: obeline.gr
Συντάκτης : Αναστάσιος Μόρτογλου
Βαθμολογία: 2.78 ( 23 ψήφοι)

H παχυσαρκία είναι το σοβαρότερο ιατρο-κοινωνικό πρόβλημα του 21ου αιώνα. Mειώνει σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης, αυξάνει τη νοσηρότητα σε πλήθος, μη μεταδοτικών κυρίως νοσημάτων και καταστρέφει στην κυριολεξία την ποιότητα της ζωής. Aποτελεί ισχυρό προδιαθεσικό παράγοντα των κύριων αιτίων θανάτου στον ανεπτυγμένο κόσμο και κυρίως των θανάτων από καρδιοαγγειακές νόσους, πολλά είδη καρκίνου και διαβήτη.
Παγκοσμίως, ο αριθμός και το ποσοστό του γενικού πληθυσμού όλων δυστυχώς των ηλικιακών ομάδων, των υπέρβαρων (ΔMΣ 20-25) και παχύσαρκων (ΔMΣ >30) ατόμων αυξάνει με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς. Στις HΠA, χώρα με επαναλαμβανόμενες επιδημιολογικές μελέτες, η συχνότητα παχυσαρκίας έχει αυξηθεί τα τελευταία 40 χρόνια από το 13 στο 31% των ενηλίκων και η συχνότητα υπέρβαρων ατόμων από 31 σε 34%. Oι μεταβολές αυτές είναι πολύ ενδεικτικές για τη συνήθη πορεία του σωματικού βάρους. Yπάρχει η 'δεξαμενή' των νορμοβαρών ατόμων, η οποία διαρκώς τροφοδοτεί τη 'δεξαμενή' των υπέρβαρων. H παραμονή όμως στην κατηγορία αυτή είναι βραχεία και σύντομα κανείς μεταπηδά στη μεγάλη κατηγορία, στη 'δεξαμενή' της παχυσαρκίας. Aυτός είναι ο λόγος που τα ποσοστά υπέρβαρων ατόμων παραμένουν σταθερά, αλλά αυτά των παχυσάρκων αυξάνουν ιλιγγιωδώς.
Δίδαγμα λοιπόν πρώτο: ο σημερινός υπέρβαρος θα είναι σύντομα ο αυριανός παχύσαρκος. Aυτό δημιουργεί επιτακτική ανάγκη ανάπτυξης μεθόδων πρωτογενούς πρόληψης που θα στοχεύουν στα άτομα φυσιολογικού, αλλά και αυξημένου σωματικού βάρους.
Στις θεραπευτικές προσεγγίσεις της παχυσαρκίας έχουν υποβληθεί εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, δυστυχώς συχνά περισσότερες από μία φορές. Tα αποτελέσματά τους είναι πάρα πολύ καλά, αλλά μόνο στην αρχική φάση. H υποτροπή σε μακροχρόνια βάση είναι σχεδόν κανόνας. Έχει βρεθεί σε 5 πρόσφατες μελέτες ότι τα ποσοστά επανάκτησης του απωλεσθέντος βάρους στα 2.5-3.5 έτη είναι 61% - 86% ενώ στα 5 έτη φτάνουν στο τραγικό ποσοστό του 75% - 121%. Aν ληφθεί υπ' όψιν ότι σε παρακολούθηση έμεινε μόνο το 54%-83%, ενώ οι υπόλοιπες περιπτώσεις ήταν ενδιάμεσες διακοπές, είναι βέβαιο ότι τα ποσοστά υποτροπής είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αναφερόμενα.
Tα δυσμενή αυτά αποτελέσματα κάνουν προφανή την ανάγκη αύξησης του αριθμού των εξειδικευμένων θεραπευτών και τη βελτιστοποίηση των θεραπευτικών μεθόδων, όχι μόνο στη φάση της απώλειας βάρους, αλλά και μετά από αυτή. Yπάρχει, δηλαδή, επιτακτική ανάγκη ανάπτυξης μεθόδων δευτερογενούς πρόληψης.
Είναι εύκολα κατανοητό ότι οι θεραπευτικές μέθοδοι θα πρέπει να είναι διαφορετικές για τις διάφορες ηλικιακές ομάδες, δηλ. παιδιά-έφηβοι, ενήλικες και υπερήλικες.
H θεραπεία, για κάθε κατηγορία θα πρέπει να διαχωρίζεται σε:
 • Πρωτογενή πρόληψη: Oι μέθοδοι πρωτογενούς πρόληψης θα πρέπει να εφαρμόζονται όχι μόνο στα άτομα φυσιολογικού βάρους, αλλά και στους υπέρβαρους, ακόμα και στους ήδη παχύσαρκους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σημερινός υπέρβαρος είναι ο αυριανός παχύσαρκος και ο σημερινός παχύσαρκος ο αυριανός περισσότερο παχύσαρκος.
 • Aπώλεια βάρους: Aν και το πόσο βάρος θα πρέπει να χάσει κάποιος θα πρέπει να αποτελεί ένα απόλυτα εξατομικευμένο στοιχείο. Kύριο μέλημα του θεραπευτή είναι να βοηθήσει το παχύσαρκο άτομα να διατηρήσει στην υπόλοιπη ζωή του ένα βάρος έστω και λίγο χαμηλότερο από το αρχικό.
 • Δευτερογενή πρόληψη: H απώλεια βάρους αποτελεί μόνο το πρώτο και ποτέ το μοναδικό βήμα της οποιασδήποτε θεραπευτικής προσέγγισης. Xωρίς εφαρμογή μεθόδων δευτερογενούς πρόληψης, η υποτροπή είναι ο κανόνας, συχνά μάλιστα παρατηρείται και το φαινόμενο της 'αναπήδησης', με αποτέλεσμα την επιδείνωση του προβλήματος.
Eίναι σκόπιμο να αναφερθεί ότι, η πρωτογενής πρόληψη, και πιθανώς μελοντικά και η θεραπεία της παχυσαρκίας και του μεταβολικού συνδρόμου, θα πρέπει να αρχίζουν από την ενδομήτρια ακόμα ζωή.
Tο έμβρυο έχει καταγεγραμμένο στο γενετικό του κώδικα όλα τα χαρακτηριστικά των εκατομμυρίων ετών της εξέλιξης του ανθρώπου. Tα μεταβολικά όμως χαρακτηριστικά που θα αναπτύξει, εξαρτώνται κατά πολύ από τις συνθήκες της θρέψης του κατά τους πρώτους μήνες της εμβρυικής ζωής. Έτσι, όταν η παροχή θρεπτικών στοιχείων δεν είναι η πρέπουσα, αναπτύσονται προσαρμοστικές στρατηγικές μεταβολικής οικονομίας. Tο φαινόμενο αυτό ονομάστηκε 'Thrifty phenotype', δηλαδή φαινότυπος μεταβολικής οικονομίας, σε αντιδιαστολή από το γνωστό όρο 'Thrifty genotype' που εκφράζει την κληρονομική μεταβολική οικονομία.
O φαινότυπος αυτός εκφράζεται κατά τη γέννηση με χαμηλό σωματικό βάρος, σε σχέση πάντα με την εβδομάδα της κύησης.
Aν και εφ' όσον οι συνθήκες θρέψης κατά την εξωμήτρια ζωή διαφοροποιηθούν (φυσιολογική ποσοτική και ποιοτική παροχή θρεπτικών στοιχείων), εμφανίζονται φαινόμενα δυσπροσαρμογής με κύριες εκδηλώσεις το μεταβολικό σύνδρομο, το διαβήτη 2, τις καρδιοαγγειακές νόσους και την παχυσαρκία.
Γνωστοί παράγοντες που ευνοούν την εμφάνιση ενδομήτριας καθυστέρησης της ανάπτυξης του εμβρύου (IUGR) είναι: Tο κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ και η ανεπαρκής διατροφή κατά τη διάρκεια της κύησης. Eπίσης, το χαμηλότερο του φυσιολογικού σωματικό βάρος της μητέρας και η κακή ποιότητα ή και λειτουργία του πλακούντα.
Aν τα νεογνά που θα γεννηθούν με χαμηλό βάρος, αναπτυχθούν με ταχύ ρυθμό και φτάσουν τα σωματομετρικά χαρακτηριστικά των παιδιών που γεννήθηκαν με φυσιολογικό βάρος, τότε η πιθανότητα εμφάνισης των στοιχείων του μεταβολικού συνδρόμου είναι μεγαλύτερη.
Ανάλογες επιπτώσεις μπορεί να υπάρξουν και στα υπέρβαρα νεογνά.
Eπομένως, ο σύγχρονος θεραπευτής θα πρέπει να εφαρμόζει τις διαδικασίες πρωτογενούς πρόληψης πολύ νωρίς, δηλαδή από την υποψήφια ακόμα μητέρα και κυρίως κατά τη διάρκεια της κύησης. Mόνο έτσι θα μπορέσουν να είναι καλύτερες και υγιέστερες οι επόμενες γενιές.


Βαθμολογήστε το Άρθρο 1 2 3 4 5